Μια Σκάλα ανάμεσα σε ουρανό και γη

0
41

Ποιητική Συλλογή του Αντώνη Αμπαρτζίδη | Σκάλα | Από τις εκδόσεις Θερμαϊκός

Μια ποιητική συλλογή που μετράει μόλις έναν χρόνο αλλά προκαλεί αίσθημα οικειότητας σε όποιον τη διαβάζει.

Ο συγγραφέας, Αντώνης Αμπαρτζίδης, μας γράφει και μας εισάγαγει στο κόσμο της «Σκάλας» αλλά και στον τρόπο γραφής του…

Μια Σκάλα ανάμεσα σε ουρανό και γη

Πολύ πριν από μένα γεννήθηκαν οι δυνάμεις που θα έκαναν, κάνουν ή θα κάνουν τον άνθρωπο να ξεπεράσει τον εαυτό του. Μα οι δυνάμεις τούτες που μοιάζουν αυθύπαρκτες γεννήθηκαν μαζί με τον άνθρωπο, κάθε φορά που με κατακλύζουν νιώθω μέσα μου δύο πράγματα, Αγωνία και Πίστη. Αγωνία γιατί το άγνωστο καραδοκεί στο κάθε δευτερόλεπτο και Πίστη πως εγώ –άνθρωπος είμαι– βαδίζω όσα διλήμματα κι αν έχω στον δρόμο της αναζήτησης.

Και η αναζήτηση αυτή έχει μόνο έναν σκοπό να συγκεράσω το κτήνος και το θείο. Εγώ καράβι ανάμεσα σε αυτές τις Συμπληγάδες,θέλω να ξεπεράσω και τα δύο αυτά που έχουν βαλθεί να με συνθλίψουν. Έτσι, έβαλα σκοπό να κερδίσω γι’ αυτό είπα: «Θα χτίσω μια Σκάλα, γέφυρα ανάμεσα σε ουρανό και γη».Πήρα, λοιπόν, το υλικό που μου έδωσε η ζωή, τη σκέψη μου κι εκείνη σωρευμένη χρόνια στο χαρτί άρχισε σιγά σιγά να παίρνει μορφή. Να, το πρώτο μου σκαλί: για να νικήσεις πρέπει να στηρίζεσαι στα δυο σου πόδια! Εκεί που στάθηκα, στα ξαφνικά ήρθε η απώλεια και κάτω με έριξε, δεύτερο σκαλί. Έπειτα είδα βλέμματα θλίψης να κυνηγούν τον Παράδεισο και  τους πονεμένους και τους ευαίσθητους να γίνονται έρμαια των χειριστικών.Άραγε είδε κανείς και μένα όπως εγώ αυτούς; Γνώρισα την αμφιβολία και θέλησα να την τιθασεύσω με απώτερο στόχο να κατακτήσω την ευδαιμονία.

Η Σκάλα μου σταμάτησε να είναι πια όραμα και άρχισε να ορθώνεται.Μα πώς να ανέβεις δίχως από κάπου να πιαστείς; Το μάθημα της πίκρας έγινε στήριγμα και όπως αρχίζει να ξεδιαλύνει το τοπίο, καθώς η ομίχλη αποχωρεί, έτσι εμφανίστηκαν στηρίγματα για όλη μου την πορεία. Ήρθε ένα πείσμα, φάνηκαν οι πρώτες αχτίδες φωτός και σε κάθε στήριγμα εγώ ένα σκαλί πιο πάνω, για να νικήσω τους φόβους μου, να κάνω ειρήνη με το παρελθόν μου, να γίνει επιτέλους καθάριο το παρόν μου.

Μα ποιος αποφάσισε να υπερβεί τον εαυτό του και δεν μακάρισε όταν ξαπόστασε για λίγο να ανασάνει; Αυτήν τη δύναμη να συνεχίσω μου την έδωσε της νύχτας η ανάπαυλα˙ το φώς του φεγγαριού˙ τα παιχνίδια˙ οι αναμνήσεις˙ οι φίλοι˙ το γέλιο˙ και η αγάπη.

Έτσι, έχτισα το τελευταίο μου σκαλί κι ένιωσα όπως όσοι ακροπατούν στις κορυφές τους, καθώς ο ήλιος ζεσταίνει και φωτίζει. Μα η νίκη μου τούτη κράτησε μόνο μια στιγμή γιατί εκεί στα ψηλά μου είδα πως η ανάβαση δεν τελείωσε, μόνο ένα μένει – να ’χει η ψυχή μου δύναμη, επανερχόμενη, κι άλλα σκαλιά να αφήσει πίσω.

Αντώνης Αμπαρτζίδης

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Άφοβος αλλά και με δέος ο Αντώνης Αμπαρτζίδης αναρριχάται στη «Σκάλα» που ορθώνει με τα ποιήματά του, αποζητώντας ψυχική και πνευματική ανάταση. Αναθαρρώντας σε κάθε πλατύσκαλο, ασθμαίνοντας –αν κι έχοντας αρωγό την κουπαστή– στα σκαλοπάτια, μα με ψυχή που δεν υποτάσσεται, μας καλεί σε μια ανάβαση καθοριστική για τον ίδιο. Συμπαραστάτες του ο Ήλιος, ο Πλούτωνας, η Περσεφόνη, η Καλυψώ κι ένα απολλώνιο δελφίνι –μυθικές αναφορές–, μα και ο έρωτας, το θάρρος, η νοσταλγία και η πίστη στον άνθρωπο και στα θεία, καθώς και στους νόμους της φύσης.

 Άλλοτε δοξολογώντας τη στιγμή που ζει και σκέφτεται κι άλλοτε ζητιανεύοντας χρόνο από τον Θεό, για να του πει τον πόνο του, ψηλαφεί μνήμες-πληγές και θέτει ερωτήματα μοιάζοντας να ζητάει από τον ίδιο τον αναγνώστη απαντήσεις. Τα ποιήματά του, κάποια με ρίμα κι άλλα σε στίχο ελεύθερο, πατώντας σε διαχρονικές αξίες, με σταθερό ρυθμό οδηγούν στο κεφαλόσκαλο που τον προσμένει η λύτρωση με τη μορφή του πάθους για ζωή.

Ο Αντώνης Αμπαρτζίδης ανεβαίνει σκαλί σκαλί, στίχο τον στίχο, από το σκοτάδι στο φως, από τα απόκρυφα στα φανερά, από της ψυχής τα ενδότερα στα του ηλίου φαεινότερα. Παρόλ’ αυτά με αφοπλιστική ειλικρίνεια, μας διαβεβαιώνει πως ποτέ δεν τον κέρδισαν αυτά καθ’ αυτά τα ύψη. Άλλωστε γνωρίζει εκ προοιμίου, πως η όποια Αλήθεια κρύβεται μέσα του – η διαδικασία της ανάβασης δεν είναι παρά μοναχά το μέσον που την κάνει να αναβλύζει.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο μπορείτε να βρείτε εδώ

Ήδη για την ποιητική συλλογή αυτή έχουν γράψει:

«Είναι σπουδαίο να διαβάζουμε και να γράφουμε σήμερα ποίηση, αλλά και κυρίως να γνωρίζουμε τους νέους ποιητές. Και αυτό αποδεικνύεται από συλλογές, όπως η συγκεκριμένη. Ένα υπέροχο έργο, που αξίζει πραγματικά να διαβαστεί»

 –Βαλσαμάρα Ιωάννα, κριτική και παρουσιάσεις βιβλίων στο προφίλ   how_about_booksinstagram

«Θα μπορούσαμε να πούμε, χωρίς καμία υπερβολή, πως το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί μία από τις καλύτερες συλλογές ποιημάτων που έχουμε πιάσει στα χέρια μας. Το κάθε ποίημα ξεχωριστά έχει την δική του θεματολογία, όμως όλα μαζί δημιουργούν την “Σκάλα”. Άλλα ποιήματα σε γεμίζουν με αισιοδοξία και άλλα σου δείχνουν την ασχήμια της ζωής. Θα χαρακτηρίζαμε το βιβλίο ιδανικό για συντροφιά τις κρύες νύχτες του χειμώνα, όπως αυτές που έρχονται. Αν και όλα ήταν ενδιαφέροντα και μας άρεσαν, ξεχωρίσαμε ένα από αυτά. Αυτό ήταν το “Κάθαρσις”.

“Ένα πρωί, που λέτε, σκότωσα τους φόβους μου για προδοσία και δεν το μετανιώνω.”»

Ραχήλ Ορφανίδη, κριτική και παρουσιάσεις βιβλίων στο προφίλ  therevierwer.gr/instagram

«Διάβασα την συγκεκριμένη ποιητική  συλλογή και  συγχαίρω τον συγγραφέα της.

Βαθύ συναίσθημα, ελληνικότητα και επικοινωνία με τους μεγάλους μας ποιητές  είναι τα χαρακτηριστικά του ποιητικού του λόγου. Εύχομαι καλοτάξιδο.»

Αναστασία Βούλγαρη,  θεατρική συγγραφέας και ποιήτρια

«Η ποιητική συλλογή του Αντώνη Αμπαρτζίδη μου άρεσε πάρα πολύ και θα σας πω αμέσως γιατί. Αν και πρόκειται για τις σκέψεις του ίδιου του συγγραφέα, βρίσκονται εκεί δίπλα του συμπαραστάτες ο Ήλιος, η Καλυψώ, η Περσεφόνη, ο Πλούτωνας. Λατρεύω όταν υπάρχουν αναφορές σε αρχέγονα πρόσωπα. Τα ποιήματα είναι κάποια με ρίμα και κάποια πιο ελεύθερα, καλύπτοντας έτσι όλα τα γούστα. Κάθε φορά που ο συγγραφέας ανεβαίνει ένα βήμα σκαλί-σκαλί, είναι ολοένα και πιο κοντά στην ψυχική και πνευματική ανάταση, στην επιβεβαίωση. Στο τραπέζι βρίσκονται επίσης ο έρωτας, ο πόνος, η νοσταλγία, η επιθυμία, η πίστη, συναισθήματα που όλοι κρύβουμε βαθιά μέσα μας. Όσα όμως σκαλιά και να ανέβουμε, θα βρούμε την αλήθεια; Μήπως η πραγματική αλήθεια βρίσκεται μέσα μας- μέσα του; Αν και δεν είμαι τόσο λάτρης της ποίησης, τη συγκεκριμένη

ποιητική συλλογή τη διάβασα ευχάριστα.»

Παναγιώτα Θωμοπούλου, κριτική και παρουσιάσεις βιβλίων στο προφίλ _bibliofagos_, instagram

«Για πολλούς αναγνώστες ένα αριστούργημα. Η αλήθεια είναι ότι το συγκεκριμένο βιβλίο μου άρεσε πιο πολύ από το αναμενόμενο, παρόλο που αυτή η ποιητική συλλογή είναι η πρώτη που έχει επιχειρήσει να γράψει ο Αντώνης Αμπαρτζίδης , κατά την γνώμη μου το έκανε με μεγάλη επιτυχία! Στο συγκεκριμένο βιβλίο συνοδεύουμε τον συγγραφέα στην ανάβαση της ΣΚΑΛΑΣ, στην ανάβαση της ζωής του. Τον βλέπουμε να πέφτει και να ξανά σηκώνεται , παρακολουθούμε τις σκέψεις του καθώς και το που στρέφεται για βοήθεια. Τα ποιήματα του είναι αρκετά απλά ώστε να μας δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να “βουτήξουμε” στη συλλογή, για να τον βοηθήσουμε όταν έρχεται αντιμέτωπος με τις δυσκολίες της ΣΚΑΛΑΣ! Ένα επιπλέον στοιχείο που μου άρεσε πολύ είναι ότι σε αρκετά ποιήματα κυριαρχεί η ομοιοκαταληξία πέρα από την ελεύθερη γραφή!»

greek_poetry _ κριτική και παρουσιάσεις βιβλίων ποίησης στο instagram

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Αντώνιος Διονύσιος Αμπαρτζίδης γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1988. Μεγάλωσε στην Αθήνα, με ενδιάμεσες στάσεις στη Μύκονο, στην Κρήτη και στη Χίο. Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου και έχει ολοκληρώσει τις μεταπτυχιακές σπουδές του στο Τμήμα Ναυτιλίας και Επιχειρηματικών Υπηρεσιών του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Η ενασχόλησή του με την ποίηση ξεκινά το 2001 περίπου, όπου ως παιδί γράφει τα πρώτα του ποιήματα.

#pressgreece.gr